Geleneksel kıyafetli bir Saha ('' Yakut '') çocuğundan Yerli Gülümseme, Saha Cumhuriyeti ('' Yakutia ''), Kuzeydoğu Sibirya

Geleneksel kıyafetli bir Saha ('' Yakut '') çocuğundan Yerli Gülümseme,
Saha Cumhuriyeti ('' Yakutia ''), Kuzeydoğu Sibirya

-Shaha ('' Yakuts ''), Kuzeydoğu Sibirya'ya özgü (yarı-) göçebe bir Türk halkıdır.

Saha ( '' Yakutia '' olarak bilinir) Cumhuriyeti, Kuzeydoğu Sibirya -Çeyrekler Kuzeydoğu Sibirya'nın yerli kabilelerinden biridir, dilleri Altay-Turan dil grubunun Mançu-Tungusik alt dalına aittir ve Türk ve Moğol dilleriyle ilgilidir.

Saha ( '' Yakutia '' olarak bilinir) Cumhuriyeti, Kuzeydoğu Sibirya

-Çeyrekler Kuzeydoğu Sibirya'nın yerli kabilelerinden biridir, dilleri Altay-Turan dil grubunun Mançu-Tungusik alt dalına aittir ve Türk ve Moğol dilleriyle ilgilidir.


Çiftlerin 'gelişmesinde' önemli bir dönüm noktası 17. yüzyılda Ruslarla ilk karşılaşmalarıydı. Bütün Çiftlikler vergilendirildi. Haraçları kürklerde toplamak için çarlık makamları, Çiftlerin aşiret organizasyonundan yararlandılar. Rus Ortodoks Kilisesi, Çiftleri dönüştürmek için çabaladı, ancak Hıristiyanlık sadece nominal olarak kabul edildi ve '' şamanizm '' bugüne kadar hayatta kaldı ...

Tayga'daki Evenks'in hayatı kış avcılığı ve yaz balıkçılığına dayanıyordu ve onların göçebe yaşam tarzı bu döngü ile uyumlu hale getirildi. Ren geyiği yetiştiriciliği, Evenks'in varlığının merkeziydi. Evcilleştirilmiş ren geyiği en önemli taslak ve binici hayvanlardı ve avdaki başarı, bir ailede ren geyiğinin varlığına bağlıydı. Okhotsk Denizi'ndeki Evenk balıkçıları ren geyiği üretmedi ve Baykal'ın ötesinde yaşayan Evenks atlar, develer ve koyun yetiştirdi. Yılda sadece iki kez seyahat ettiler - kışın dağlara ve yaz aylarında bozkırlara. Angara'daki çeşitli yerlerde, Lena'nın üst kısımlarında ve Amur'un kollarında Çiftlikler arazi yetiştirmede başarılı oldular (sebze ve tütün yetiştirdiler). Ayrıca, Evenks tarafından teşvik edilen başka aktiviteler de vardı, ancak hiçbiri avlanmayı desteklemedi.
Evenks son derece geniş bir toprak üzerinde ilerledikçe, çeşitli halklarla tanıştılar ve farklı doğal koşullarla başa çıkmak zorunda kaldılar. Sonuç olarak, genellikle yaşam tarzlarında değişiklik yapmak zorunda kalıyorlardı; örneğin ren geyiği yetiştiriciliğinden vazgeçmek. Birçok durumda, 18. ve 19. yüzyıllarda Evenks yeni diller geliştirdi. Evenk'ın etnik bölgesi sürekli daralmıştır, bunun nedenleri asimilasyon. Bununla birlikte, hala Tungus kültürünü korumuşturlar.

Sovyet Rus yönetiminin ilk yıllarında Evenks, yerel bölgelere kabile konseyleri ve yürütme komiteleri oluşturmak zorunda kaldı. Sovyet ideolojisi "Kırmızı Çadırlar" olarak da adlandırılan propaganda merkezleri tarafından tanıtıldı ve açıklandı. 1927'de Evenks'in bölgesel bazda yeniden düzenlenmesi başladı ve ulusal köy konseyleri, ilçeleri ve bölgeleri kuruldu. 1930'da Krasnoyarsk bölgesinde Evenk Ulusal Bölgesi kuruldu. Şu anda Evenks'in sadece onda biri yaşıyor ve yerel nüfusun% 20.3'ünü oluşturuyor. Aynı yıl kurulan Vitim-Olyokma Ulusal Bölgesi daha sonra tasfiye edildi.

1930'larda kolektivizasyon kampanyası göçebe Çiftlikleri yerleşmeye çalıştı ve insanların dağılımında eşi görülmemiş değişiklikler getirdi. Köy merkezlerinde Rus tipi yeni konutlar ve okullar inşa edildi. Kollektif çiftliklerde ren geyiği yetiştiriciliğine devam etme girişimleri olduğundan özel ren geyiği hayvan sürüsü tugayları oluştu. Bu, erkeklerin uzun süre ailelerinden ayrıldığı anlamına geliyordu. Bunun sonucunda, farklı kuşaklar arasındaki yabancılaşma, gelenek ve özel becerilerin kaybı ile birlikte büyüdü. Aynı zamanda birkaç 'kültür merkezi' açıldı. Tura köyündeki merkez, örneğin bir yatılı okulu da içeriyordu ...

Sibirya'daki diğer bölgelerle karşılaştırıldığında, Evenk Ulusal Bölgesi, istikrarlı bir göçmen akını yaşamasına rağmen, gelişmekte olan petrol endüstrisinin olumsuz etkisinden neredeyse kaçmıştır. Irkutsk ve Chita bölgelerinde ve Habarovsk bölgesinde Evenk'in barışçıl hayatı, Baykal-Amur demiryolu inşaatı tarafından rahatsız edildi. Bu kirlilik, kitlesel ormansızlaşma ve geleneksel avlanma yerlerinin yok olmasına neden oldu ...)

Demir Çağı Mumyası

(Devlet İnziva Yeri Müzesi)

Kültür: Pazyryk

Yer:  Rusya

Tarih: MÖ 4. ila Üçüncü yüzyıllar

Demir Çağı Mumyası

Antik dünyanın en muhteşem dövmelerinden bazıları, Sibirya'nın Altay Dağları'nda bulunan Demir Çağı mumyalarını süsleyen bulunmuştur. Orada, permafrost'a kazılmış bir dizi mezar, bugün Pazyryk Kültürü olarak bilinen göçebe halktan soyluların kalıntılarını korudu. Bu mumyaların derilerinde, hem efsanevi hem de gerçek hayvanları hareket halinde gösteren karmaşık dövmeler vardı: koşmak, kurbanları takip etmek veya bilginlerin “acı pozu” olarak adlandırdığı bir S şeklinde bükmek.

Rus Beşeri Bilimler Üniversitesi Arkeolog Sergey Yatsenko, en sık bulunan hayvanın, kartal gagası ve panter kuyruğu olan vahşi bir keçi şeklini alan bir canavar olduğunu söylüyor. Bu yaratık, mumyaların çoğunun sağ omzunun üst kısmında ortaya çıktı. Sol omuzda Pazyryk halkı bir kaplan veya vahşi bir koç tasvirini sporladı. Savaş için hazır olan bir horoz, soyluların işaretçileri üzerinde sık sık dövüldü ve bir grup keçi veya koç genellikle alt bacakları boyunca yürüdü.

Yatsenko, dönemin Yunan açıklamalarının Avrasya'daki “barbarların” asla halka çıplak ya da yarı çıplak gitmediğini, bu dövmelerin çoğunun muhtemelen başkaları tarafından görülmeyeceğini vurguladı. Neden hep kapalıysa, bu kadar dramatik dövmeler elde etmenin uzun ve acı verici sürecine katlanıyorsunuz? Favori Pazyryk dövmeleri muhtemelen bir şaman olan bir adamın ellerinde bulunan soyut tasarımlar olan Yatsenko, “Bence büyülü koruma için olduklarını söylüyor” diyor. “Bu dövmeler muhtemelen onun ruhsal silahlarıydı.”

Sibirya Mumya BT Tarama Yaralar ve Dövmeler Ortaya Çıkarıyor

ST. PETERSBURG, RUSYA - Sibirya Times Rusya Devlet İnziva Yeri Müzesi'ndeki bilim adamlarının MS üçüncü ve dördüncü yüzyıllar arasında mumyalanmış bir kafa CT taraması yaptığını bildiriyor. 1969 yılında Oglakhty mezar topraklarındaki karaçam kütüklerinden yapılmış bir mezar evinde keşfedilen maskeli mumya başı Sibirya'nın Yenisei Nehri Vadisi'nin Tashtyk kültürü. Müze küratörü Svetlana Pankova, “Bilgisayar taraması diyelim ki üç katmanı görmemize izin verdi - maskenin katmanı, maskesiz yüzün katmanı ve kafatasının katmanı” dedi. Taramada kahverengi saçlı ve siyah çizgili kırmızıya boyanmış alçı ölüm maskesinin altında dikişli bir yara ortaya çıktı. Sol gözden sol kulağa giden skarın, ölümden sonra dikildiği, belki de bir yaranın onarıldığı, böylece maskenin uygun şekilde oturduğu düşünülmektedir. Pankova, mumyanın kafatasının sol tarafında da, beyni çıkarmak ve vücudu gömmek için hazırlamak için ölümden sonra yapıldığı düşünülen bir delik olduğunu söyledi. “Uzman analizi, deliğin keski tipi veya çekiç tipi bir aletle bir dizi darbe ile yapıldığını gösteriyor” diye açıkladı. Tarama ayrıca, ilk olarak bir Tashtyk mumyasında bulunan vücuttaki dövmelerin varlığını da ortaya çıkardı. Sibirya'da ortaya çıkarılan Pazyryk kültürünün mumyalanmış üyelerini süsleyen dövmeler hakkında okumak için " bir Tashtyk mumyasında bulunan ilk kişi. Sibirya'da ortaya çıkarılan Pazyryk kültürünün mumyalanmış üyelerini süsleyen dövmeler hakkında okumak için " bir Tashtyk mumyasında bulunan ilk kişi. Sibirya'da ortaya çıkarılan Pazyryk kültürünün mumyalanmış üyelerini süsleyen dövmeler 

Antik Sibirya Ölüm Maskesinde Koyun Kemikleri Tespit Edildi

                         (Mikhail Vlasenko)


Antik Sibirya Ölüm Maskesinde Koyun Kemikleri Tespit Edildi

NOVOSIBIRSK, RUSYA - Sibirya Times'taki bir rapora göre, Rus Arkeoloji ve Etnografya Enstitüsü'nden Natalia Polosmak ve Nükleer Fizik Enstitüsü'nden Konstantin Kuper tarafından yönetilen bir araştırmacı ekibi, 2000 yıldan uzun bir süre önce Tagar kültürü tarafından hazırlanmış kafa şeklindeki bir heykeli incelemek için floroskopi kullandılar. Genç bir erkeğe benzeyen kil başı, 1968 yılında Doğu Sibirya'da bir Shestakovsky mezar höyüğünde yaklaşık 15 set yakılmış insan kalıntısı arasında keşfedildi. Kafanın arkasındaki kildeki işaretler, belki de bireyin kalıntıları, çim, deri ve huş ağacı kabuğunun geri kalanıyla yapılan bir vücuda bağlandığını gösterir. Ancak yeni çalışma, heykelin içindeki kafatasının bir koça ait olduğunu ortaya koydu. Polosmak, Tagar halkının ölenlerin kalıntılarını geri getiremedikleri takdirde sembolik bir yedek olarak gömmek için bir beden yaratmış olabileceğini ileri sürüyor. “Eve dönmemiş bir kişinin ölüm sonrası yaşamını sağlamanın tek yolu bu olmalı” dedi. Araştırmacı Elga Vadetskaya, ayrıntılı gömme ritüeli tamamlanmadan önce tamamen ayrışmışlarsa, bir koç kafasının adamın kalıntıları yerine kullanılabileceğini ileri sürdü. Sibirya'nın Altay Dağları'nda ortaya çıkarılan dövmeli mumyalar hakkında okumak için " Araştırmacı Elga Vadetskaya, ayrıntılı gömme ritüeli tamamlanmadan önce tamamen ayrışmışlarsa, bir koç başının adamın kalıntıları yerine kullanılabileceğini ileri sürdü. Sibirya'nın Altay Dağları'nda ortaya çıkarılan dövmeli mumyalar hakkında okumak için " Araştırmacı Elga Vadetskaya, ayrıntılı gömme ritüeli tamamlanmadan önce tamamen ayrışmışlarsa, bir koç kafasının adamın kalıntıları yerine kullanılabileceğini ileri sürdü.

Ölü maskesi. Taştık kültürü, Huno Sarmat dönemi, 3.-4. yüzyıllar. Oğlaktı Mezar Kompleksi, Hakasya Cumhuriyeti, Güney Sibirya. Devlet Ermitaj Müzesi.

Ölü maskesi. Taştık kültürü, Huno Sarmat dönemi, 3.-4. yüzyıllar. Oğlaktı Mezar Kompleksi, Hakasya Cumhuriyeti, Güney Sibirya. Devlet Ermitaj Müzesi.

Yüksekliği 20 cm.

Enets Yerli Halkı

Bu küçük kız, bu gezegende yaşayan Enets Yerli Halkından biridir ❤️🌍📸🙏

Enets Yerli Halkı neredeyse ortadan kayboldu. 400 yıl önce yasak belgelere göre, yaklaşık 1.400 Enets vardı ve şu ana kadar sadece 200 tane var. Resmi istatistikler yanlış olma eğilimindedir. Gerçekte, inanıyorum ki, bu gezegende yaşayan yüzden fazla Enets insanı yok. Bu Sibirya'nın en küçük yerli etnik gruplarından biridir.

Enets dili hala hayatta. Birkaç kişi hala konuşabilir. Kullanılan iki lehçe vardı: Tayga ve tundra, çünkü Enets uzun zamandır dağınık küçük topluluklar tarafından Sibirya'nın büyük bir bölgesini dolaşıyor. Bazı topluluklar açık tundra alanlarında, diğerleri ise tayga ormanında yaşıyordu. Lehçeler o kadar farklıydı ki konuşmacıları birbirlerini zorlukla anladılar.

Ren geyiği Enets Halkı için kutsal bir hayvandır. Ana düzenlemesi şamanın tefidir. Enets için yılın ana kutlaması kutup gecesinin sonu. Bugün birkaç Enets ailesi hâlâ çok uzak bir Potapovo ve Krasnoyark krai Vorontsovo yerleşiminde yaşıyor.

Enets Yerli Halkının evi Sibirya'nın Kuzey Kutbu'nda çektiğim 8 yaşındaki Anya'nın fotoğrafı. Avrasya'nın en kuzey bölgeleri ve dünyanın en soğuk yerleşim yerlerinden biri olan Taymyr Yarımadası'nın iki uzak köyünde yaşıyorlar. Seyahatlerim sırasında son zamanlarda Arktik Devlet Kültür ve Sanat Üniversitesi'nden mezun olan Sergei Kashov ile tanıştığım için şanslıydım. Sergei bana şöyle dedi: 'Diploma başlığım şuydu: "Enets Language and Culture: gelenekler ve modern günler". Enets People etnik azınlığımız hakkında bir araştırma yapmak için çok zaman harcadım. “Oldukça büyük hacimli araştırma makalesi ve Enets hakkında çok şey öğreneceksiniz” diyor. Sergei, benimle paylaşmayı kabul etti, böylece gelecekteki kitabımda ve Facebook yayınlarında Enets insanları hakkında bilgi kullanabiliyorum. O zamana kadar, İngilizce'de neredeyse hiç bilgi yok, korkarım. Sergei'ye Enets ulusunu kurtarmanın mümkün olduğuna inanıp inanmadığını sordum. “Durumun nasıl gelişeceğini söylemek zor. Bugün harekete geçmek için son şans. 2012'den itibaren Potapovo köyünde yeni bir eğitim konsepti tanıtıldı, çocuk bakım merkezinde bir dil kümesi. Enets çocuklar birlikte bu merkezde kalıyor, dil olarak ilk yıllardan itibaren öğrenir ve dilin korunmasına yardımcı olabileceğine inanmak isterim.Ancak, çocuk bakımı ve ilkokulun dışında, ev dahil başka bir yerde (çünkü ebeveynlerinin çoğu sadece dili kaybetti, Büyükbabalar konuşabilir), insanlar artık kullanmazlar.Bir köyü yatılı liseye (çoğu yapar) veya koleje bırakan tüm çocuklar orada kullanmazlar.

Umarım Enets People'ın milletini ve dilini kurtarabileceğini umuyorum 🙏❤️

Fotoğraf ve metin: Alexander Khimushin . Daha önce hiç yayınlanmamış. İlk yayınlanma hakkı: My Planet TV Моя Планета

Yüzlerde Dünya fotoğraf projesi Alexander Khimushin tarafından. Yerli Halk portreleri ile geleneksel kültürlerin çeşitliliği

TOFALAR Günümüzde 300 kişi kalan Tofalar Türk kökenli bir halk olup, Rusya Federasyonunun İrkutsk bölgesinde yaşamaktadırlar. Tofalar kendilerine Moha, Karagas da demektedirler. Dilleri Altay Türkçe'sinin Tofa Lehçesidir. Şaman inançlarına göre yaşamlarını sürdürmektedirler

TOFALAR
Günümüzde 300 kişi kalan Tofalar Türk kökenli bir halk olup, Rusya Federasyonunun İrkutsk bölgesinde yaşamaktadırlar. Tofalar kendilerine Moha, Karagas da demektedirler. Dilleri Altay Türkçe'sinin Tofa Lehçesidir. Şaman inançlarına göre yaşamlarını sürdürmektedirler.

Ateşe Yapılan Bir Şaman Duası:

“Şaman ayinlerinde okunan manzum dualardan birinde ateş ruhu şöyle takdis edilir; otuz dişli ateş anam, kırk dişli kayın anam, gündüzlerini bizim için çalışıp çabalıyorsun, karanlık gecelerde bizi (kötü ruhlardan) koruyorsun; gelenlerin başındasın; gidenlerin arkasındasın!… Orağa benzeyen hilal değişiyor, eski yıl gidiyor, yeni yıl geliyor. Ben de senin kurumuş ağzını (saçılarla) ıslatmaya geldim. Sen karanlık gecelerde genç kızlar gibi saçlarının dalgalandırarak oynuyorsun, kırmızı ipekli kumaşlar sallayarak genç al kısrak üzerinde geziyorsun, aydın gecelerde masum çocuk suretine giriyorsun! Ulusun koruyucusu, sürülerimizin bekçisisin!

Altın yapraklı mukaddes kayın ağacının gölgesinde dinleniyor siyah yanaklı beyaz koç sana kurban olsun! Kuyruk yağının sağ yanından kesilip dokuz tane şişte kızartılmış yağlarla ağzını yağlıyorsun. Dokuz parça kırmızı ve beyaz şeritler, paçavralar seni süslüyor. Koyunun göğsü sana kurban olsun! Elbisen hakanlara mahsus zırhtır. Kızıl boya ile boyanmış kiş (bir hayvan) tırnakları sana süs olsun! Koyun göğsü kurban olsun! Mukaddes Ay’ın adiyle sağılan ak ineğin sütü sana saçı olsun, altmış tane saç örgüsü arkanda, elli tane saç örgüsü omuzlarındadır.. Önünde Abakan ırmağı, arkanda Yenisey ırmağı kıvrıla kıvrıla akıyor. Eteklerinde sıra dağlar uzanıyor, damarlarında büyük ırmaklar akıyor”.

Kaynakça:
Abdülkadir İnan : Eski Türk Dini Tarihi

Ünver Günay, Harun Güngör : Başlangıçtan Günümüze Türklerin Dini Tarihi

Jean-Paul Roux : Eski Türk Mitolojisi